بگذار تا آسمان بر قلب شکسته ام ببارد. بگذار پرندگان اواز با تو بودن را

برایم زمزمه کنند. بگذار نگاهم از غروب چشمانت بگریزد وبگذار تنها با تو

باشم. بدون تو زندگی گذرگاه تنگ و تاریکیست بدون تو عشق پرواز قصه

های با تو بودن است و بدون تو غروب برایم نشان بی نشانی است.

تو را می خواهم تو امید چشمان منی ،تو را می خوانم تو ترانه ماندنی

منی، تو را می سرایم چون از سرودنت سیر نمی شوم من تشنه ی نگاه

توام تو آرامش تن خسته منی چشمان منتظر من در انتظار نگاهت هر روز

غروب ها را می شمارد، تا شاید دلت به رسم پروانگی مان در سر من

چشمان آسمان که نشانی از عشق است باز دلتنگ دلی گردد که پرواز را

راه گم کردن چشمان تو می داند.

من خسته از خویشم و تنها برای تو ساحل دریا را با قدم هایم آشنا می

کنم! به خاطر تو هر روز آسمان نگام را ساعت ها به کشتی دریای دل می

دوزم و به خاطر تو حتی بوسه هایم را به آیینه ی وجود آلوده ام به عشق ت

قدیم می کنم. من حتی حاضرم به خاطر چشمانت آسمان را به زمین بدوزم

و زمین را به آسمان نگاهم.

اما بی تو قدم زدن در در کوچه های مه گرفته ی خورشید کار سختی است

و اگر نباشی من نیز نیستم.

یک روز همه چیز تمام خواهد شد، نگاه گرمت، عشق رنگ مهتابت، محبت

های بی دریغت ، آسمان بی پروای بودنت و حتی امید به همیشه ماندنت.

آری همه چیز تمام خواهد شد ، به جز چشمانت اما این بار نه برای دیدن

آسمان عشق من بلکه برای نظر کردن به گور در انتظار من.

من تنها اینگونه همه چیز را از یاد خواهم برد...